her gün ziyaret ederdim

Küçük kızın varlığı, kaybın ve umudun birbirine nasıl karıştığını gösteriyordu. Gözyaşlarım, bir yandan kocamın yokluğunu hüzünle anarken, diğer yandan bu masum cana duyduğum derin merhametle birlikte akıyordu. Hayatın sunduğu ağır yükler karşısında bir başka ruhun varlığı, bana yeniden bir şeyler yapmam gerektiğini hatırlatıyordu. Kocamın hatırası, bu küçük kızın gülümsemesinde yeniden filizlenmeye başladı. Belki de kayıplarımızın ardında, yine de umut bulabiliriz. İnsanın en karanlık anlarında bile, bir ışık parlayabilir; ve bu ışık, umut dolu yeni başlangıçların kapılarını aralayabilir. O gün, ölümün yalnızca bir son değil, aynı zamanda yeni bir hayatın başlangıcı olduğuna dair derin bir inançla doldu kalbim. Artık yalnız bir kadın değil, hayatın güzelliklerini yeniden keşfetmeye çalışan biriydim.