her gün ziyaret ederdim

Yalnızlık, bazen öyle güçlü bir yük olur ki, insanın ruhunu derin bir karanlığa sürükler. Her gün, kocamın mezarına yapacağım ziyaret, onun anısını yaşatmak adına bir ritüel haline gelmişti. Soğuk rüzgarların yüzümü okşadığı o mezarlık, her seferinde içimi burkuyordu. Ama bu ziyaretler, hüzün dolu anılarla dolup taşarken, aynı zamanda bana bir tür teselli sunuyordu. Bir gün, mezarın yanındaki küçük bir ağacın altında, donmak üzere olan bir kız çocuğu buldum. O an, hayatımın en karanlık günlerinden biri belki de, ama aynı zamanda en umut verici anlarından biriydi. O küçük kızın gözlerindeki çaresizlik, kalbimdeki boşluğu bir nebze doldurdu; sanki kocamın ruhu bana bu çocuğun üzerinden bir mesaj gönderiyordu. Haberin devamını okumak için sonraki sayfaya geçiniz…