Zarfı çantama koydum

62 yıllık bir hayatın yükünü taşımak, yalnızca zamanın geçmesiyle değil, anılarla dolu bir kalple mümkündür. Kocam Mehmet, hayatımın en değerli parçasıydı; onunla yaşlanmak, birlikte gülüp ağlamak, her anı paylaşmak, yaşamı daha anlamlı kıldı. Son yolculuğunda, cenaze kalabalığının içinde kaybolmuşken, genç bir kızın yaklaşmasıyla dünyamın durduğunu hissettim. Elindeki zarfı uzatırken, gözlerinde bir derinlik, bir anlam arayışı vardı. O an, kaybettiğim eşimin hatıralarının aslında hâlâ yaşamda olduğunu idrak ettim. Zarfı açtığımda, içindeki notun sadece kelimelerden oluşmadığını, aynı zamanda geçmişin sesini, sevginin ve kaybın yankısını taşıdığını fark ettim. Bu not, Mehmet’in bana bırakmak istediği bir mesaj mıydı? Merak ve heyecan iç içe geçti ve hayatın döngüsündeki yerimi sorgulamama neden oldu.
Haberin devamını okumak için sonraki sayfaya geçiniz…