Ailem yok

Hayat bazen beklenmedik güzelliklerle doludur ve bu güzellikler, en zor anlarımızda karşımıza çıkabilir. Kendimizi yalnız hissettiğimiz anlarda, etrafımızda beliren bir el, bir umut ışığı gibi hayatımıza dokunabilir. Dört uzun yıl boyunca, yalnızca bir motosikletin arkasında yol alarak, hayatımın en zorlu dönemlerinden birini atlatmama yardımcı olan o adamı düşündüm. Her hafta üç kez, bir yolculuğa çıkıyor, diyaliz merkezinin kapısından içeri adım atarken yanımda oluyordu. Onun gülümsemesi, sürüşü, bana sadece ulaşım sağlamıyor, aynı zamanda içimde bir güven duygusu yeşertiyordu. Ailem yok, arabam yok belki ama bu adam sayesinde yalnız olmadığımı hissettim. Hayatın sunduğu bu küçük ama anlamlı destek, bambaşka bir bağ yaratıyordu aramızda, görünmeyen iplerle bağlıydık birbirimize. Haberin devamını okumak için sonraki sayfaya geçiniz…