baloda dans ettim

Sınıfın en kalabalık köşesini işgal eden kahkahalar, beni boğazımdaki düğümle yüz yüze getiriyordu. Her gün, annemin mesleği üzerinden kurulan alaycı cümleler, içimde biriken öfke ve üzüntüyü dışa vurmanın yollarını arıyordu. Arkadaşlarım, bir yandan gülüp eğlenirken, diğer yandan beni sosyal bir parya haline getiriyorlardı. Çöpçülük, bazen bir meslekten daha fazlasını ifade ediyordu; toplumun gözünde bir damga ve saygıdan yoksun bir kimlikti. Her ne kadar annemin işine karşı bir hayranlık beslesem de, sırf onun mesleği yüzünden dışlanmak, kalbimde bir yara açıyordu. O an, hayatın bazen ne kadar adaletsiz olabileceğini derinden hissettim ve bu adaletsizliğe karşı bir şeyler yapma isteği içimi kemiriyordu. Haberin devamını okumak için sonraki sayfaya geçiniz…